«Έχουμε 62 στρατηγούς, τόσους δεν έχει ούτε ο αμερικανικός στρατός που είναι πολυάριθμος και μετέχει σε πλήθος επιχειρήσεων ανά τον κόσμο..Θα δημιουργηθεί μια παράλληλη επετηρίδα, ώστε να μην οδηγούνται πρόωρα στη συνταξιοδότηση, αλλά να μπορούν να εργάζονται όπως οι άλλοι εργαζόμενοι»
αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης.
Το πολύ κακό πολιτικό κλίμα και η σκανδαλολογία των τελευταίων 12 μηνών ήταν η βασική αιτία της μεγάλης υποχώρησης κατά 14 θέσεις της Ελλάδας (από την 57η στην 71η θέση) στο παγκόσμιο δείκτη διαφθοράς που καταρτίζει η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια για ένα σύνολο 180 χωρών.
Tην απώλεια επενδύσεων ύψους 1,2 δισ. ευρώ είχε ως αποτέλεσμα για φέτος η επιδείνωση της βαθμολογίας της χώρας μας στο δείκτη διαφθοράς η οποία μειώθηκε στο 3,8 το 2009 από 4,7 που ήταν το 2008 με άριστα το 10.
Μαζί με την Ελλάδα στην 71η θέση της λίστας του δείκτη διαφάνειας βρίσκονται όλα τα γειτονικά κράτη όπως είναι η ΠΓΔΜ, η Βουλγαρία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία. Δυστυχώς στη λίστα αυτή η χώρα μας φιγουράρει ως η τελευταία ανεπτυγμένη οικονομία τόσο στην Ευρώπη των «27» όσο και διεθνώς με τόσο χαμηλή βαθμολογία στο δείκτη διαφάνειας.
Πιο χαμηλά από την Ελλάδα βρίσκονται χώρες, όπως η Βραζιλία, το Περού, η Κολομβία, το κρατίδιο Μπουρκίνα Φάσο, η Ζουαζηλάνδη, η Ρουάντα και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες του βορείου και του νοτίου ημισφαίριου. Η γειτονική μας Τουρκία βρίσκεται 10 θέσεις πάνω από την Ελλάδα, στην 61η θέση, παρά το γεγονός ότι και η χώρα αυτή επιδείνωσε τη θέση της στη λίστα της Διεθνούς Διαφάνειας.
-Ναι στο ενιαίο μισθολογικό καθεστώς που ζητεί η ΑΔΕΔΥ; -«Η γενική κατεύθυνση, στην οποία συμφωνεί και η ΑΔΕΔΥ, είναι να υπάρξει ένα ενιαίο μισθολογικό καθεστώς στον δημόσιο τομέα. Πριν φτάσουμε όμως εκεί πρέπει να δούμε καθαρά το υπάρχον σύστημα. Αυτό με τις σημερινές συνθήκες είναι αδύνατο. Δουλεύοντας για την προετοιμασία του προϋπολογισμού τις τελευταίες εβδομάδες, αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι υπάρχουν μισθοί και επιδόματα παντού, σε κάθε κωδικό δαπάνης. Ακόμη και στους κωδικούς του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων υπάρχουν επιδόματα δημοσίων υπαλλήλων. Το σύστημα αυτό καθιστά αδύνατο ακόμη και για τον υπουργό οικονομικών, που υπογράφει την εισοδηματική πολιτική, να ελέγξει ποιοι μισθοί και ποια επιδόματα δίνονται και πού. Μιλάμε για πολλές ταχύτητες μισθοδοσίας υπαλλήλων και για τεράστιες ανισότητες και αδικίες. Αυτή την απαράδεκτη κατάσταση θα τη σταματήσουμε σύντομα με τη δημιουργία μιας ενιαίας αρχής πληρωμής για το Δημόσιο, ώστε όλοι οι μισθοί και όλα τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων να επέλθουν στη γνώση αυτών που αποφασίζουν την εισοδηματική πολιτική, αυτών που επηρεάζονται από αυτήν, αλλά και αυτών που την πληρώνουν, δηλαδή των πολιτών.»
Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Υπουργός Οικονομικών
('Εθνος) 8-10-09
1. Για τη διαμόρφωση της εισοδηματικής πολιτικής που ο προσδιορισμός της θα πρέπει να ανταποκρίνεται και να καλύπτει το κόστος ζωής και όχι απλά τον πληθωρισμό. Άλλωστε το φαινόμενο του αποπληθωρισμού είναι στοιχείο της κρίσης και δεν πρέπει να αποτελεί ένα ακόμη εργαλείο μεταβίβασης τους κόστους της κρίσης στους μισθωτούς και συνταξιούχους.
2. Για την ανάγκη προώθησης ενός νέου μισθολογίου με ενιαίες αρχές και με αυξημένους βασικούς μισθούς για την προστασία και αναβάθμιση των εν ενεργεία και συντάξιμων αποδοχών και την ενσωμάτωση των επιδομάτων, που αποτελεί την έξοδο από τη σημερινή αναρχία. Είναι ο μόνος τρόπος αναδιάρθρωσης χωρίς μείωση των αποδοχών των εργαζομένων, που ειδικά στο Δημόσιο και επί σειρά ετών με τις εισοδηματικές πολιτικές μειώνονται και ονομαστικά και ουσιαστικά.
3. Για το μείζον ζήτημα της απόφασης του ΔΕΚ (όρια ηλικίας ανδρών/γυναικών) που ανατρέπει τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης στο Δημόσιο και τη μετατρέπει σε επαγγελματική. Αυτή η απαράδεκτη απόφαση δεν πρέπει να υλοποιηθεί και δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή σε ότι αφορά τουλάχιστον την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. , το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα.
4. Για το εκρηκτικό πρόβλημα της τρύπας των 600 εκατομμυρίων στο Ταμείο Πρόνοιας, (που όπως κατ’ επανάληψη τονίσαμε και τεκμηριώσαμε με στοιχεία, οφείλεται στην κρατική, διαχρονική κυβερνητική πολιτική και ευθύνη) και την ανάγκη να υπάρξει άμεσα επιχορήγηση του Τ.Π.Δ.Υ. και του Ο.Π.Α.Δ.
Το Προεδρείο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. ζήτησε άμεση, ειλικρινή σχέση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, τονίζοντας ότι οι λαϊκισμοί, τα «πολεμικά» σενάρια για περικοπές κλπ δυναμιτίζουν την όποια διαβούλευση, την υπεύθυνη ενημέρωση, την ευθύτητα συμφωνίας ή διαφωνίας.
Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. θέτει την κόκκινη γραμμή στην αντιμετώπιση των αντιπαραγωγικών, διαμεσολαβητικών, οικονομικών και άλλων συμφερόντων που έχουν πλέγματα στο Δημόσιο (που εκτός των άλλων επισημαίνονται από σχετικές έρευνες και μελέτες), περικυκλώνουν τη λειτουργία του, υπονομεύουν την αποδοτικότητά του προς όφελος του πολίτη και της κοινωνίας.
Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. ήταν και θα είναι αντίθετη σε κάθε πολιτική μεταφοράς τους κόστους της κρίσης στους μισθωτούς και συνταξιούχους.
Ο Αρειος Πάγος με βαρυσήμαντη απόφασή του έβαλε φραγμό στην αυθαιρεσία των εργοδοτών οι οποίοι από εκδικητικότητα και εχθρική διάθεση προχωρούν σε παράνομες απολύσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, έκρινε ότι οι εργαζόμενοι δικαιούνται να πάρουν αποζημίωση για ηθική βλάβη αλλά και χρηματικό ποσό που αναλογεί σε μισθούς υπερημερίας.
Αφορμή αποτέλεσε η απόλυση 63χρονου, ο οποίος εργαζόταν σε επιχείρηση παραγωγής αφρολέξ στην Αττική από το 1994. Αρχικά προσλήφθηκε ως ανειδίκευτος εργάτης και στη συνέχεια απασχολήθηκε σε διάφορες ειδικότητες όπως ελαιοχρωματιστής, χειριστής πριονοκορδέλας και μύλου, χωρίς ποτέ να έχει προβλήματα με την εργοδοσία. Οταν όμως το 2005 διεκδίκησε την ένταξή του στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, οι εκπρόσωποι της επιχείρησης άλλαξαν στάση και άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν εχθρικά, κάνοντας αρνητικά σχόλια για την απόδοση και την παραγωγικότητά του. Μια πρώτη «ποινή» που του επέβαλαν ήταν να του αφαιρέσουν τα καθήκοντα χειριστή μύλου και να τον τοποθετήσουν σε άλλη, υποδεέστερη βοηθητική θέση. Αυτό όμως που δεν ανέχτηκε η επιχείρηση ήταν η ένορκη κατάθεση που τόλμησε να δώσει υπέρ συναδέλφου του ο οποίος είχε πέσει θύμα εργατικού ατυχήματος και είχε καταθέσει αγωγή κατά της επιχείρησης. Την επόμενη ημέρα, στις 18 Οκτωβρίου 2005, η εργοδοσία τον απέλυσε.
Ο Αρειος Πάγος, επικυρώνοντας ανάλογη απόφαση του Εφετείου, έκρινε ότι η απόλυσή του ήταν καταχρηστική και οφειλόταν αποκλειστικά σε εκδικητικότητα και εχθρική διάθεση των εκπροσώπων της επιχείρησης προς τον εργαζόμενο, ο οποίος διεκδίκησε να υπαχθεί στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα και υποστήριξε τον συνάδελφό του στην αντιδικία του με την εργοδοσία. Το δικαστήριο δέχτηκε ότι η επιχείρηση με τις ενέργειές της προσέβαλε την προσωπικότητα του εργαζομένου, αφού εθίγη η επαγγελματική και κοινωνική υπόστασή του. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι ο απολυμένος ήταν τότε 63 ετών, λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, και είχε οικογένεια, του επιδίκασε 1.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη. Επιπλέον, του επιδίκασε και το ποσό των 17.006 ευρώ για μισθούς υπερημερίας.
