Στις περιόδους κρίσης είναι που φαίνονται οι αδυναμίες και, κατά μια λογική, οι αλήθειες - αυτές που καλύπτονται πίσω από την «ευημερία». Μια μεγάλη αλήθεια για την κρίση που περνά η Ευρώπη, είναι η έλλειψη προσωπικοτήτων, πράγμα που για την πολιτική έχει βαρύνουσα σημασία. Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μόνο δεν εμπνέουν, αλλά θα τολμούσε να ισχυριστεί κανείς ότι προκαλούν τον γέλωτα - πολλές φορές πικρό... Κάθε οικονομική κρίση στον καπιταλισμό χρειάζεται την πολιτική διαχείρισή της και, καθώς γινόμαστε μάρτυρες όλων αυτών των ραγδαίων και μάλλον δυσοίωνων εξελίξεων, διαπιστώνουμε ότι τα γεγονότα ξεπερνούν τους πολιτικούς. Αν, δε, προσθέσει κανείς και τις αντικειμενικές παθογένειες αυτής της Ένωσης, τα λάθη και τις παραλείψεις, όπως και τον ανταγωνισμό για την κυριαρχία, η απαραίτητη συνεκτική ύλη, που είναι η στοιχειώδης αλληλεγγύη μεταξύ των λαών της Ένωσης, μοιάζει σαν να έχει ξεθυμάνει. Τη θέση της αλληλεγγύης κατέχουν οι εσωτερικές συμμαχίες, οι τάσεις, οι αγορές.